حملات متقابل ایران و اسرائیل

ارتش اسرائیل خود را برای این احتمال جدی که آمریکا دوباره به فاز تقابل با ایران بازگردد، آماده کرده است.

در نهایت، هیچ‌کدام از دو طرف (ایران و آمریکا) نمی‌توانند امتیازات مد نظر طرف مقابل را در توافقی که در حال تدوین آن هستند، تأمین کنند.

​ایرانی‌ها قصد ندارند از پروژه هسته‌ای خود دست بکشند؛ آن‌ها دلایل زیادی برای این کار دارند. اول از همه اینکه این یک مسئله ملی است و ایران جامعه‌ای ملی‌گرا دارد.

دوم اینکه ایران در حال حاضر در وضعیتی قرار دارد که بسیار بعید است نهاد حاکمیتی مشخصی در داخل کشور بتواند درباره این موضوع تصمیم‌گیری کند.

​از سوی دیگر، آمریکا می‌داند که باید این فرآیند را به گونه‌ای به پایان برساند که تمام دنیا برنده این بازی را بشناسند.

ترامپ روز سه‌شنبه گفت که قصد دارد در ازای بازسازی اقتصادی ایران، نیمی از صنعت نفت و گاز این کشور را در اختیار بگیرد.

به عبارت دیگر، رئیس‌جمهور آمریکا روی این حساب باز کرده که ایران به تحت‌الحمایه ایالات متحده تبدیل شود.

تحلیل ارسالی کاربران | نرخ نفوذ در برابر نرخ رهگیری؛ واقعیت نبرد موشکی اخیر- بخش سوم:

بر اساس تصاویر و اطلاعات بدست آمده، ساختمان فرماندهی اسکادران در پایگاه رامات دیوید در زمره اهداف مورد اصابت (با دقت ۵۰ متری) قرارگرفته می گیرد که باید آن را یکی از مهم‌ترین موفقیت‌های عملیاتی حمله اخیر دانست؛ زیرا نشان می‌دهد حتی مراکز فرماندهی در عمق شبکه دفاعی رژیم صهیونیستی نیز از دسترس موشک‌های ایرانی مصون نیستند.

از دیگر اهداف عملیات اخیر پالایشگاه حیفا که به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز تأمین سوخت و پشتیبانی لجستیکی رژیم صهیونیستی، از جایگاه ویژه‌ای در چرخه عملیاتی نیروی هوایی و تامین سوخت جنگنده‌های این رژیم برخوردار است، را می‌توان نام برد.

هرگونه اختلال در این مجموعه می‌تواند مستقیماً بر توان پشتیبانی و استمرار عملیات‌های هوایی تأثیر بگذارد.

هدف بعدی عملیات مرکز اسرائیل یا به طور دقیقتر در جنوب تل‌آویو نیز پایگاه تل نوف بود؛ پایگاهی که از آن به عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز دفاع هوایی و عملیاتی دورایستا نیروی هوایی اسرائیل یاد می‌شود.

استقرار جنگنده‌های F-15 C/D و نقش این پایگاه در اجرای عملیات‌های دورایستا علیه اهداف منطقه، تل نوف را به یکی از اهداف با ارزش راهبردی تبدیل کرده است.

گستره جغرافیایی اهداف، از شمال تا جنوب فلسطین اشغالی، نشان می‌دهد که عملیات صرفاً یک حمله نقطه‌ای نبوده، بلکه یک عملیات سراسری با قابلیت تهدید همزمان چندین مرکز راهبردی در عمق سرزمین‌های اشغالی بوده است.

در عملیات اخیر که با عنوان «عملیات نصر» از آن یاد می‌شود، بخشی از اهداف عملیاتی با استفاده از موشک‌های کلاس «خیبرشکن» مورد اصابت قرار گرفت.

این موشک‌ها به دلیل ویژگی‌های پروازی و توان عبور از لایه‌های چندگانه دفاعی، در زمره تسلیحات مناسب برای درگیری با اهداف عمقی و دارای پوشش پدافندی متراکم طبقه‌بندی می‌شوند.

نکته قابل توجه در طراحی این عملیات آن است که بخش مهمی از پرتاب‌ها از پایگاه‌هایی انجام شد که در جریان درگیری‌های پیشین و جنگ چهل‌روزه، بیشترین میزان حملات و آسیب‌ها را متحمل شده بودند.

این موضوع از منظر نظامی می‌تواند نشان‌دهنده دو نکته باشد: نخست، حفظ و بازیابی توان عملیاتی در شرایط فشار مستمر؛ و دوم، استمرار قابلیت اجرای عملیات تهاجمی حتی از زیرساخت‌هایی که در معرض حملات شدید قرار داشته‌اند.

در ادبیات نظامی، موفقیت یک حمله موشکی با «نرخ نفوذ» سنجیده می‌شود، نه صرفاً تعداد موشک‌های شلیک‌شده. زمانی که طراح عملیات از ابتدا برآورد کرده است برای ثبت دو اصابت مؤثر باید ۹ یا ۱۰ موشک شلیک شود، تحقق همان دو اصابت به معنای دستیابی به نرخ نفوذ مورد انتظار و تحقق هدف عملیاتی است. به همین دلیل است که آمار رهگیری و آمار موفقیت عملیاتی الزاماً در تضاد با یکدیگر نیستند.

در جنگ موشکی مدرن، تاریخ نبردها با تعداد رهگیرهای شلیک‌شده نوشته نمی‌شود؛ با تعداد اصابت‌هایی نوشته می‌شود که به اهداف راهبردی دشمن رسیده‌اند.

آنچه نتیجه نهایی را تعیین می‌کند نه موشک‌های ساقط‌شده، بلکه موشک‌هایی هستند که از میان پیچیده‌ترین شبکه‌های دفاعی عبور کرده و بر نقطه هدف فرود آمده‌اند.

تحلیل ارسالی کاربران | نرخ نفوذ در برابر نرخ رهگیری؛ واقعیت نبرد موشکی اخیر- بخش اول:

بخش مهمی از جنگ رسانه‌ای پس از هر عملیات موشکی، حول درصد رهگیری‌ها شکل می‌گیرد. رسانه‌های غربی و صهیونیستی معمولاً تلاش می‌کنند موفقیت یا شکست یک عملیات را صرفاً با تعداد موشک‌های منهدم‌شده بسنجند، در حالی که در علم نظامی، معیار موفقیت یک عملیات موشکی، تعداد موشک‌های رهگیری‌شده نیست؛ بلکه میزان تحقق اهداف عملیاتی و تعداد اصابت‌های مورد نیاز به اهداف از پیش تعیین‌شده است.

در آخرین حمله موشکی نیروی هوافضای سپاه، مانند تمامی عملیات های موشکی قبل فرماندهی موشکی و اطلاعات این نیرو، با یک سامانه پدافندی ساده روبه‌رو نبودند.

رژیم صهیونیستی طی سال‌ها با حمایت مستقیم ایالات متحده و متحدان غربی خود، یکی از متراکم‌ترین و پرهزینه‌ترین شبکه‌های دفاع موشکی جهان را در سراسر منطقه ایجاد کرده است.

این شبکه لایه ای پدافندی شامل رادارهای هشدار زودهنگام منطقه‌ای، رادارهای دریاپایه، سامانه آمریکایی THAAD در منطقه (که برخی در خلال سکوت نظامی اخیر به مانند اردن جایگزین شده اند)، سامانه دفاعی بردبلند دریاپایه SM-3 و SM-6، سامانه های دفاعی داخل اراضی اشغالی THAAD، سامانه‌ دفاع برد بلند آرو-۳ و آرو-۲، سامانه دفاع برد‌میانی فلاخن داوود، سامانه دفاع برد متوسط پاتریوت PAC-3 MSE، سامانه دفاع برد کوتاه گنبد آهنینIron Dome))، سامانه لیزری Iron Beam و مجموعه‌ای از سامانه‌های جنگ الکترونیک و فریب‌دهنده‌های پیشرفته است.

طبیعی است که عبور از چنین شبکه‌ای با شلیک یک یا دو موشک امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل در طراحی عملیات، صدها پارامتر مورد محاسبه قرار می‌گیرد؛ از زمان، مکان شلیک، نوع و میزان سرجنگی و مسیر پروازی گرفته تا سرعت ورود مجدد به جو، سطح مقطع راداری، ابعاد هدف مانورپذیری در فاز نهایی، اقدامات فریب، مقابله با سامانه انحراف دهنده دشمن و نحوه اشباع شبکه دفاعی دشمن.

فرض کنیم محاسبات عملیاتی نشان داده باشد که برای اصابت دو موشک به یک هدف راهبردی، باید ۹ موشک در فاصله زمانی ۹۵ ثانیه ای، تک موج، همزمان، شب و در زمان مقرر و شلیک بشود.

در چنین شرایطی اگر ۶ تا ۷ موشک توسط لایه‌های مختلف پدافندی درگیر شونده رهگیری شود و در نهایت ۲ موشک به هدف برسند، از نگاه طراح عملیات دقیقاً همان اتفاقی رخ داده که از ابتدا برنامه‌ریزی شده بود.

بنابراین وقتی دشمن از «رهگیری ۸۰ درصدی» سخن می‌گوید، لزوماً به معنای شکست عملیات نیست. زیرا سؤال اصلی این است که آیا موشک‌های اصلی به اهداف تعیین‌شده اصابت کرده‌اند یا خیر. اگر پاسخ مثبت باشد، مأموریت عملیاتی به هدف خود رسیده است.

نکته مهم دیگر آن است که بسیاری از موشک‌هایی که در مسیر رهگیری می‌شوند، اساساً نقش عملیات اشباع و ایذایی را بر عهده دارند. این موشک‌ها برای مصرف رهگیرهای دشمن، ایجاد فشار بر شبکه فرماندهی و کنترل، درگیر کردن همزمان چندین لایه دفاعی و باز کردن مسیر برای موشک‌های اصلی به کار گرفته می‌شوند. به بیان دیگر، بخشی از موفقیت اصابت نهایی، حاصل همان درگیری اولیه پدافند با موشک‌های اشباع‌کننده است.