تحلیل نبرد موشکی اخیر؛ بخش اول

تحلیل ارسالی کاربران | نرخ نفوذ در برابر نرخ رهگیری؛ واقعیت نبرد موشکی اخیر- بخش اول:

بخش مهمی از جنگ رسانه‌ای پس از هر عملیات موشکی، حول درصد رهگیری‌ها شکل می‌گیرد. رسانه‌های غربی و صهیونیستی معمولاً تلاش می‌کنند موفقیت یا شکست یک عملیات را صرفاً با تعداد موشک‌های منهدم‌شده بسنجند، در حالی که در علم نظامی، معیار موفقیت یک عملیات موشکی، تعداد موشک‌های رهگیری‌شده نیست؛ بلکه میزان تحقق اهداف عملیاتی و تعداد اصابت‌های مورد نیاز به اهداف از پیش تعیین‌شده است.

در آخرین حمله موشکی نیروی هوافضای سپاه، مانند تمامی عملیات های موشکی قبل فرماندهی موشکی و اطلاعات این نیرو، با یک سامانه پدافندی ساده روبه‌رو نبودند.

رژیم صهیونیستی طی سال‌ها با حمایت مستقیم ایالات متحده و متحدان غربی خود، یکی از متراکم‌ترین و پرهزینه‌ترین شبکه‌های دفاع موشکی جهان را در سراسر منطقه ایجاد کرده است.

این شبکه لایه ای پدافندی شامل رادارهای هشدار زودهنگام منطقه‌ای، رادارهای دریاپایه، سامانه آمریکایی THAAD در منطقه (که برخی در خلال سکوت نظامی اخیر به مانند اردن جایگزین شده اند)، سامانه دفاعی بردبلند دریاپایه SM-3 و SM-6، سامانه های دفاعی داخل اراضی اشغالی THAAD، سامانه‌ دفاع برد بلند آرو-۳ و آرو-۲، سامانه دفاع برد‌میانی فلاخن داوود، سامانه دفاع برد متوسط پاتریوت PAC-3 MSE، سامانه دفاع برد کوتاه گنبد آهنینIron Dome))، سامانه لیزری Iron Beam و مجموعه‌ای از سامانه‌های جنگ الکترونیک و فریب‌دهنده‌های پیشرفته است.

طبیعی است که عبور از چنین شبکه‌ای با شلیک یک یا دو موشک امکان‌پذیر نیست. به همین دلیل در طراحی عملیات، صدها پارامتر مورد محاسبه قرار می‌گیرد؛ از زمان، مکان شلیک، نوع و میزان سرجنگی و مسیر پروازی گرفته تا سرعت ورود مجدد به جو، سطح مقطع راداری، ابعاد هدف مانورپذیری در فاز نهایی، اقدامات فریب، مقابله با سامانه انحراف دهنده دشمن و نحوه اشباع شبکه دفاعی دشمن.

فرض کنیم محاسبات عملیاتی نشان داده باشد که برای اصابت دو موشک به یک هدف راهبردی، باید ۹ موشک در فاصله زمانی ۹۵ ثانیه ای، تک موج، همزمان، شب و در زمان مقرر و شلیک بشود.

در چنین شرایطی اگر ۶ تا ۷ موشک توسط لایه‌های مختلف پدافندی درگیر شونده رهگیری شود و در نهایت ۲ موشک به هدف برسند، از نگاه طراح عملیات دقیقاً همان اتفاقی رخ داده که از ابتدا برنامه‌ریزی شده بود.

بنابراین وقتی دشمن از «رهگیری ۸۰ درصدی» سخن می‌گوید، لزوماً به معنای شکست عملیات نیست. زیرا سؤال اصلی این است که آیا موشک‌های اصلی به اهداف تعیین‌شده اصابت کرده‌اند یا خیر. اگر پاسخ مثبت باشد، مأموریت عملیاتی به هدف خود رسیده است.

نکته مهم دیگر آن است که بسیاری از موشک‌هایی که در مسیر رهگیری می‌شوند، اساساً نقش عملیات اشباع و ایذایی را بر عهده دارند. این موشک‌ها برای مصرف رهگیرهای دشمن، ایجاد فشار بر شبکه فرماندهی و کنترل، درگیر کردن همزمان چندین لایه دفاعی و باز کردن مسیر برای موشک‌های اصلی به کار گرفته می‌شوند. به بیان دیگر، بخشی از موفقیت اصابت نهایی، حاصل همان درگیری اولیه پدافند با موشک‌های اشباع‌کننده است.