اصابت موشکهای ایران به پایگاه رامات دیوید
تحلیل کاربران میگوید اصابت با دقت ۵۰ متری به ساختمان فرماندهی اسکادران، مصون نبودن مراکز فرماندهی اسرائیل را نشان میدهد.
تحلیل ارسالی کاربران | نرخ نفوذ در برابر نرخ رهگیری؛ واقعیت نبرد موشکی اخیر- بخش سوم:
بر اساس تصاویر و اطلاعات بدست آمده، ساختمان فرماندهی اسکادران در پایگاه رامات دیوید در زمره اهداف مورد اصابت (با دقت ۵۰ متری) قرارگرفته می گیرد که باید آن را یکی از مهمترین موفقیتهای عملیاتی حمله اخیر دانست؛ زیرا نشان میدهد حتی مراکز فرماندهی در عمق شبکه دفاعی رژیم صهیونیستی نیز از دسترس موشکهای ایرانی مصون نیستند.
از دیگر اهداف عملیات اخیر پالایشگاه حیفا که به عنوان یکی از مهمترین مراکز تأمین سوخت و پشتیبانی لجستیکی رژیم صهیونیستی، از جایگاه ویژهای در چرخه عملیاتی نیروی هوایی و تامین سوخت جنگندههای این رژیم برخوردار است، را میتوان نام برد.
هرگونه اختلال در این مجموعه میتواند مستقیماً بر توان پشتیبانی و استمرار عملیاتهای هوایی تأثیر بگذارد.
هدف بعدی عملیات مرکز اسرائیل یا به طور دقیقتر در جنوب تلآویو نیز پایگاه تل نوف بود؛ پایگاهی که از آن به عنوان یکی از مهمترین مراکز دفاع هوایی و عملیاتی دورایستا نیروی هوایی اسرائیل یاد میشود.
استقرار جنگندههای F-15 C/D و نقش این پایگاه در اجرای عملیاتهای دورایستا علیه اهداف منطقه، تل نوف را به یکی از اهداف با ارزش راهبردی تبدیل کرده است.
گستره جغرافیایی اهداف، از شمال تا جنوب فلسطین اشغالی، نشان میدهد که عملیات صرفاً یک حمله نقطهای نبوده، بلکه یک عملیات سراسری با قابلیت تهدید همزمان چندین مرکز راهبردی در عمق سرزمینهای اشغالی بوده است.
در عملیات اخیر که با عنوان «عملیات نصر» از آن یاد میشود، بخشی از اهداف عملیاتی با استفاده از موشکهای کلاس «خیبرشکن» مورد اصابت قرار گرفت.
این موشکها به دلیل ویژگیهای پروازی و توان عبور از لایههای چندگانه دفاعی، در زمره تسلیحات مناسب برای درگیری با اهداف عمقی و دارای پوشش پدافندی متراکم طبقهبندی میشوند.
نکته قابل توجه در طراحی این عملیات آن است که بخش مهمی از پرتابها از پایگاههایی انجام شد که در جریان درگیریهای پیشین و جنگ چهلروزه، بیشترین میزان حملات و آسیبها را متحمل شده بودند.
این موضوع از منظر نظامی میتواند نشاندهنده دو نکته باشد: نخست، حفظ و بازیابی توان عملیاتی در شرایط فشار مستمر؛ و دوم، استمرار قابلیت اجرای عملیات تهاجمی حتی از زیرساختهایی که در معرض حملات شدید قرار داشتهاند.
در ادبیات نظامی، موفقیت یک حمله موشکی با «نرخ نفوذ» سنجیده میشود، نه صرفاً تعداد موشکهای شلیکشده. زمانی که طراح عملیات از ابتدا برآورد کرده است برای ثبت دو اصابت مؤثر باید ۹ یا ۱۰ موشک شلیک شود، تحقق همان دو اصابت به معنای دستیابی به نرخ نفوذ مورد انتظار و تحقق هدف عملیاتی است. به همین دلیل است که آمار رهگیری و آمار موفقیت عملیاتی الزاماً در تضاد با یکدیگر نیستند.
در جنگ موشکی مدرن، تاریخ نبردها با تعداد رهگیرهای شلیکشده نوشته نمیشود؛ با تعداد اصابتهایی نوشته میشود که به اهداف راهبردی دشمن رسیدهاند.
آنچه نتیجه نهایی را تعیین میکند نه موشکهای ساقطشده، بلکه موشکهایی هستند که از میان پیچیدهترین شبکههای دفاعی عبور کرده و بر نقطه هدف فرود آمدهاند.