شنبه ۲۴ مرداد ۱۴۰۵

واشنگتن‌پست گزارش داده که نارضایتی متحدان عرب آمریکا در خلیج فارس از واشنگتن بالا گرفته است.

مقامات این کشورها رویکرد ترامپ در مدیریت جنگ با ایران را «شتاب‌زده» و «غیرقابل‌ پیش‌بینی» می‌دانند و تردید دارند که آمریکا بتواند این بحران را از مسیر دیپلماتیک حل کند.

​مقامات عربستان، امارات، قطر، کویت و بحرین که ماه‌هاست زیر ضربات موشکی و پهپادی ایران و متحدانش قرار دارند، حالا یک‌صدا از واشنگتن گله‌مندند؛ تا جایی که برخی از آن‌ها سودمندیِ ادامه میزبانی از پایگاه‌های بزرگ نظامی آمریکا را زیر سوال برده‌اند.

​با این حال و به‌رغم تمام این گله‌گذاری‌ها، کشورهای حاشیه خلیج فارس در حوزه تسلیحات، اطلاعات و امنیت همچنان به شدت وابسته به آمریکا هستند و در حال حاضر هیچ جایگزین واقعی دیگری برای آن ندارند.

​به قول یکی از مقامات منطقه: «هر کاری هم بکنیم، آخرش نمی‌توانیم روی حرف آمریکا حرف بزنیم».

چرا بانک‌های مرکزی دوباره به سمت خرید طلا هجوم آورده‌اند:

طلا بار دیگر روی ریل صعود قرار گرفته است؛ هم‌زمانی مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی و سیاسی، تقاضا برای این فلز گران‌بها را از سوی سرمایه‌گذاران سراسر جهان و به‌ویژه یک گروه خاص افزایش داده است: بانک‌های مرکزی.

این فلز گران‌بها پس از چند هفته نوسان و تثبیت در محدوده ۴ هزار دلار در هر اونس، از ابتدای ماه اوت با جهشی ۱۰ درصدی (حدود ۴۰۰ دلار) روبه‌رو شد و ممکن است بهترین عملکرد ماهانه خود در قرن حاضر را به ثبت برساند. آخرین بار در سپتامبر ۱۹۹۹ بود که طلا در یک ماه رشد ۱۳ درصدی یا بیشتر را تجربه کرد.

چند عامل اصلی در آمریکا پشت این جهش قیمتی بوده است؛ از جمله تصمیم فدرال رزرو آمریکا مبنی بر ثابت نگه داشتن نرخ بهره با لحنی متمایل به تسهیل کمی، آمار ضعیف اشتغال و تعدیل نرخ تورم.

مجموع این عوامل، انتظارات برای افزایش نرخ بهره از سوی فدرال رزرو را کاهش داد و بر ارزش دلار فشار وارد کرد؛ روندی که کاملاً به نفع طلا تمام شد.

جذابیت بنیادی طلا:

اما این تحولات در بستری از نگرانی‌های سیاسی و ژئوپلیتیکی رخ می‌دهد؛ فضایی که بار دیگر جذابیت بنیادی طلا را به‌ویژه برای مدیران ذخایر ارزی یادآوری کرده است.

از یک سو امیدها برای دستیابی به هرگونه «توافق» میان ایران و آمریکا کم‌رنگ‌تر می‌شود و از سوی دیگر، در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای ماه نوامبر، فضای مانور برای دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تنگ‌تر شده است.

در همین حال، تردیدها درباره استقلال فدرال رزرو و اعتبار رئیس آن، کوین وارش، در مهار تورم رو به افزایش است.

سرمایه‌گذاران چندان تحت تأثیر اظهارات ماه ژوئیه او درباره هدف تورمی ۲ درصدی بانک مرکزی قرار نگرفتند.

همچنین گزارش‌های رسانه‌ای نشان می‌دهد ترامپ از زمان انتصاب وارش بارها با او تماس گرفته و هم‌زمان تلاش‌های خود را برای برکناری لیزا کوک، عضو هیئت‌مدیره فدرال رزرو، از سر گرفته است.

این تحولات موجی از نگرانی را در بازار اوراق قرضه ایجاد کرده است.

بازده اوراق ۱۰ ساله خزانه‌داری آمریکا به بالاترین سطح خود در ۱۸ ماه اخیر رسید، در حالی که بازده اوراق ۳۰ ساله و اوراق ۳۰ ساله حمایت‌شده در برابر تورم (TIPS)، به بالاترین میزان خود از سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ تا کنون دست یافت.

شاید جای تعجب نباشد که بانک‌های مرکزی همچنان در حال کاهش دارایی‌های خود از اوراق قرضه خزانه‌داری آمریکا نزد فدرال رزرو نیویورک هستند؛ دارایی‌هایی که به پایین‌ترین سطح خود از سال ۲۰۱۲ تا کنون سقوط کرده است.

فیل ساتل، تحلیل‌گر اقتصادی، در این باره می‌گوید آمریکا اکنون وارد مرحله‌ای شده که مزایای جهانی ناشی از انتشار ارز ذخیره جهان در حال اتمام است.

مرحله بعدی که شاید همین حالا هم آغاز شده باشد به این موضوع مربوط می‌شود که وقتی دارندگان خارجی و رسمیِ تعهدات مالی آمریکا، درباره نگهداری این دارایی‌ها نگران‌تر شوند، چه اتفاقی خواهد افتاد.

طبق گزارش شورای جهانی طلا، خالص خرید بانک‌های مرکزی در فاصله ماه‌های آوریل تا ژوئن به ۲۸۹ تن رسید که بیش از پنج برابر حجم خریدهای سه ماه پیش از آن بود.

این رقم، بالاترین میزان خرید بانک‌های مرکزی در سه‌ماهه دوم در طول تاریخ به شمار می‌رود.

تحلیل‌گران دویچه بانک با محاسبه میانگین قیمت طلا برآورد می‌کنند که تقاضای بانک‌های مرکزی در سه‌ماهه دوم به حد نصاب بی‌سابقه ۴۵ میلیارد دلار رسیده است.

رقمی که ممکن است به‌زودی شکسته شود؛ زیرا نظرسنجی شورای جهانی طلا در ماه ژوئن نشان داد که ۴۵ درصد از بانک‌های مرکزی شرکت‌کننده قصد دارند دارایی‌های طلای خود را ظرف ۱۲ ماه آینده افزایش دهند که خود یک حد نصاب جدید است.

داده‌های اولیه نشان می‌دهد که این روند عملاً آغاز شده است. بانک مرکزی چین در ماه ژوئیه ۲۰ تن طلا خرید (رشد ۰.۹ درصدی نسبت به ماه قبل) که بزرگ‌ترین افزایش از نظر حجم و درصد از اکتبر ۲۰۲۳ به بعد بود.

با این خرید، مجموع ذخایر طلای چین به سطح بی‌سابقه ۲۳۷۷.۵ تن رسید.

تحلیل‌گران بانک بی‌ان‌وای ملون (BNY Mellon) در این خصوص نوشتند: «چین بار دیگر در حال افزودن مقادیر قابل توجهی طلا به ذخایر خود است. طلا صرفاً شاخصی از روندهای فدرال رزرو نیست، بلکه تقاضای مداوم بخش رسمی و تجدید علاقه سرمایه‌گذاران، جایگاه آن را به عنوان ابزاری برای پوشش ریسک‌های تورمی، ارزی و ژئوپلیتیکی تقویت می‌کند».

​مردم لبنان بامداد امروز با موجی از حملات و جنایتی وحشیانه مواجه شدند که دشمن متجاوز صهیونیستی علیه غیرنظامیان بی‌دفاع در جنوب مرتکب شد.

حملاتی که با هدف قرار دادن خانه‌ای در حومه شهرک «أنصار» و ساختمانی در «دیر الزهرانی»، به شهادت ۱۱ تن از جمله چند کودک و زن و زخمی شدن ۱۲ نفر دیگر انجامید.

این جنایت آشکار، برگی دیگر بر کارنامه پر از قتل‌عام، خون‌ریزی، تخریب منازل، تسطیح زمین‌های کشاورزی و پاک‌سازی هویت روستاهای لبنان توسط این دشمن افزود.

​این تشدید حملات از سوی اسرائیل، با هدف قرار دادن غیرنظامیان و گسترش دامنه مناطق تحت حمله، بیانگر خواسته و اراده نتانیاهو، نخست‌وزیر مجرم دشمن، برای شعله‌ورتر کردن جنگ جهت تقویت موقعیت سیاسی داخلی خود، خدمت به اهداف انتخاباتی و جلب رضایت جریان راست افراطی است.

مسؤولیت کامل این تجاوزات مداوم و نقض حاکمیت لبنان بر عهده کابینه دشمن و ایالات متحده است که پشتیبانی و چتر حمایتی آن را تأمین می‌کند.

در این میان، دولت لبنان باید به دنبال راه‌های موجود برای متوقف کردن این تجاوزات باشد و با وجود تمامی جنایات، حملات و نیات متجاوزانه و توسعه‌طلبانه‌ای که دشمن علیه لبنان ابراز می‌دارد، بر ادامه مسیر مذاکرات مستقیم و تحقیرآمیز و اعطای امتیازات رایگان به او اصرار نورزد.

​دیگر زمان آن فرا رسیده است که دولت، به جای تداوم سیاست‌هایی که ناکارآمدی آن‌ها در حفاظت از لبنان و ملتش به اثبات رسیده، تجدیدنظری همه‌جانبه صورت دهد تا حاکمیت و حقوق کشور حفظ شود؛ موضعی ملی، شجاعانه و مسؤولانه اتخاذ کند؛ از شتاب بی‌حاصل به دنبال مذاکراتی که آمریکا آن را هدایت می‌کند دست بردارد و بداند که دل بستن به تضمین و میانجی‌گری آمریکا، دلخوشی پوچی است.

چرا که آمریکایی‌ها شریک جنایات و کشتارهای دشمن اسرائیلی علیه لبنان هستند.

اظهارات اخیر، وقاحت‌آمیز و باج‌گیرانه سفیر آمریکا در لبنان‌ که در آن خواستار تحویل سلاح مقاومت شده، در حالی که وظیفه او فشار بر دشمن اسرائیلی برای عقب‌نشینی از مناطق اشغالی است، چیزی جز تأکید بر این واقعیت نیست که آمریکا تنها به دنبال منافع و امنیت دشمن اسرائیلی به قیمت قربانی کردن حاکمیت و ملت لبنان است.

​همه گروه‌ها و اقشار مردم لبنان باید خطرات رویکرد کنونی این دولت را برای وحدت، امنیت و استقلال کشور درک کنند. دشمن اسرائیلی نیز باید به خوبی بفهمد که تجاوزات، زیاده‌خواهی‌ها و تلاش‌هایش برای تحمیل وضعیت موجود نمی‌تواند ادامه یابد و در راستای دفاع از لبنان، ملت، حاکمیت و عزت ملی آن، با پاسخ مناسب مواجه خواهد شد.

صبح امروز حزب‌الله با حمله به نیروهای ما در منطقه امنیتی که از شهرک‌های اسرائیلی آن‌سوی مرز محافظت می‌کند، تتش‌بس در لبنان را نقض کرد.

در جریان این حمله حزب‌الله، سه تن از سربازان ما به شدت زخمی شدند.

​ارتش اسرائیل در پاسخ، مقر فرماندهی حزب‌الله را که دستور انجام این حمله از آنجا صادر شده بود، هدف قرار داد.

​تنها پس از انجام این عملیات بود که ارتش متوجه شد حزب‌الله عامدانه غیرنظامیان را در داخل این مجتمع نظامی مستقر کرده بوده است.

​حزب‌الله حاضر است دست به هر کاری بزند، از جمله استفاده از شهروندان خود به عنوان سپر انسانی، تا اسرائیل را به دروغ متهم کند که عامدانه غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهد؛ کاری که ارتش اسرائیل قطعاً انجام نداده است.

در سمت مقابل، محاسبات رژیم صهیونیستی تفاوت‌هایی با آمریکا دارد:

۱. ارزان‌تر بودن سامانه‌های داخلی: هزینه تولید موشک‌های رهگیر اسرائیلی (مانند سامانه آرو / پیکان) به‌مراتب کمتر از نمونه‌های آمریکایی است. از این رو، احتمال دارد آمریکا در کوتاه‌مدت برای تقویت خطوط تولید این سامانه‌ها وارد عمل شود.

۲. برنامه موشکی ایران به‌عنوان خط قرمز: تل‌آویو توسعه موشکی ایران را تهدیدی موجودیتی می‌داند؛ بنابراین ممکن است ظرف ماه‌های آینده با حداکثر توان به تولید موشک‌های رهگیر روی آورد تا بستر را برای یک «کارزار فرسایشی موقت» علیه توان موشکی ایران مهیا کند.

۳. موازنه «تولید موشک در برابر تولید رهگیر»: کلید اصلی معادله فعلی (مشابه دوران پیش از جنگ ۴۰ روزه) پیشی‌گرفتن ظرفیت تولید موشک در ایران از توان تولید موشک‌های رهگیر توسط آمریکا و اسرائیل است؛ شواهد نشان می‌دهد که در حال حاضر این کفه ترازو به نفع ایران سنگینی می‌کند.

نتیجه‌گیری و پیش‌بینی رویدادها:

با توجه به فاکتورهای فوق، ورود مستقیم آمریکا به جنگ با ایران غیرمنطقی است و اسرائیل نیز به تنهایی توان و امکانات آغاز یک درگیری تمام‌عیار را ندارد.

بنابراین، احتمال وقوع جنگ گسترده علیه ایران در کوتاه‌مدت ناچیز است. در عوض، سناریوی تنش‌افزایی و حمله به لبنان (تا پیش از ماه اکتبر و انتخابات رژیم صهیونیستی) بسیار محتمل‌تر ارزیابی می‌شود.

تا زمان رفع چالش‌های تسلیحاتی و پدافندی مذکور، سناریوی حمله مستقیم به خاک ایران دور از ذهن خواهد بود.

آیا درگیری نظامی جدید با ایران محتمل است؟ علل و سناریوهای پیش‌رو:

بررسی وضعیت کنونی نشان می‌دهد که ایالات متحده در شرایط فعلی، تمایلی به ورود به یک جنگ جدید علیه ایران ندارد. دلایل اصلی عدم منطقی‌بودن گزینه‌ نظامی برای آمریکا را می‌توان در چند محور خلاصه کرد:

۱. ناکارآمدی راهبرد «حملات هدفمند و ترور»: تجربه نشان داده است که ترور فرماندهان و رهبران، نه‌تنها راهبردی کارساز نبوده، بلکه به صعود رهبرانی به باور غرب «رادیکال‌تر» انجامیده است. تکرار این اقدام نیز تغییری در سیاست‌های کلان ایران ایجاد نخواهد کرد.

۲. ملاحظات فضای داخلی و پرهیز از تصاعد بحران: واشنگتن به دلیل فضای انتخاباتی حاکم، به‌شدت از ریسک تصاعد تنش می‌پرهیزد. تا زمانی که توان موشکی ایران فعال باشد، هرگونه اقدام نظامی مستقیماً به چرخه‌ای از پاسخ‌های تلافی‌جویانه منجر خواهد شد که کنترل آن از دست آمریکا خارج است.

۳. رسیدن توان حملات هوایی به «نقطه بازده نزولی»: اقدامات نظامی بالقوه به سقف اثرگذاری خود رسیده‌اند و حملات جدید، دستاورد استراتژیک خاصی جز مصرف بی‌حاصل تسلیحات گران‌قیمت نخواهد داشت.

۴. ارتقای توان پدافندی ایران: ارتقای سطح پدافند هوایی ایران، ریسک سقوط جنگنده‌ها در یک حمله همه‌جانبه را به‌شدت افزایش داده است؛ رویدادی که می‌تواند به یک رسوایی سیاسی و نظامی برای دولت ترامپ تبدیل شود.

۵. کاهش ذخایر تسلیحات دقیق: کمبود شدید مهمات نقطه‌زن، آمریکا را مجبور می‌سازد برای افزایش دقت حملات، جنگنده‌های خود را به آسمان ایران نزدیک‌تر کند که این امر ریسک تلفات را بالابری می‌کند.

۶. افزایش دقت و توان تخریبی موشک‌های ایران: ارتقای فناوری موشکی ایران موجب شده هرگونه پاسخ تلافی‌جویانه، ضربات به‌مراتب سنگین‌تری را به طرف مقابل وارد کند.

۷. بحران در ذخایر سامانه پدافندی (تاد و پاتریوت): ذخایر موشک‌های رهگیر آمریکا به نقاط بحرانی رسیده و با وجود انعقاد قراردادهایی برای افزایش خطوط تولید، این اقدامات در کوتاه مدت عملیاتی نخواهند شد.

به گزارش نیویورک تایمز، مشکلات پشتیبانی و تدارکاتی ناو هواپیمابر آبراهم لینکلن زمانی آغاز شد که ایران در ابتدای جنگ آسیب شدیدی به پایگاه نیروی دریایی آمریکا در بحرین وارد کرد و این پایگاه را (که نیروی دریایی دهه‌ها به آن متکی بود) از رده خارج ساخت.

​با توجه به آسیب‌پذیری سایر بنادر خلیج فارس در برابر حملات ایران، پنتاگون مرکز اصلی پشتیبانی منطقه‌ای خود را به دیگو گارسیا منتقل کرد؛ جزیره‌ای در فاصله تقریبی ۳,۵۴۰ کیلومتری‌ از گروه‌های رزمی ناو هواپیمابر آمریکا که در دریای عمان مستقر هستند.

این مسیر تدارکاتی بسیار طولانی‌تر، منجر به کمبود تجهیزات و بروز مشکلات پشتیبانی در ناوهای هواپیمابری شد که از عملیات علیه ایران پشتیبانی می‌کردند.

​ناو لینکلن اکنون نزدیک به نه ماه را بدون توقف‌در دریا گذرانده است، آن هم در میان گزارش‌هایی که از کمبود اقلام اولیه و تنزل روحیه و سلامت روان خدمه حاکی است.

بنادر بحرین و فجیره که معمولاً برای پهلوگیری ناوها استفاده می‌شدند، همچنان در تیررس موشک‌های ایران قرار دارند.