جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵

سنای آمریکا طرح تحریمی موسوم به «طرح لیندسی گراهام علیه روسیه و ایران» را با ۸۶ رای موافق در برابر ۱۱ رای مخالف به تصویب رساند.

این لایحه اکنون به مجلس نمایندگان فرستاده می‌شود تا پس از پایان تعطیلات ماه اوت، در آنجا بررسی شود.

​بندهای کلیدی این لایحه:

​اهرم فشار بر خریداران نفت روسیه: بند اصلی این طرح به رئیس‌جمهور آمریکا این اختیار را می‌دهد که علیه ۵ کشور بزرگِ خریدارِ نفت خام یا گاز طبیعی روسیه، تعرفه‌های هدفمند تا سقف ۱۰۰ درصد اعمال کند.

​تمدید تحریم‌های ایران: این مصوبه تحریم‌های ایران را تمدید کرده و با تمدید «قانون تحریم‌های ایران مصوب ۱۹۹۶» تا سال ۲۰۳۱ (۱۴۱۰ شمسی)، مانع از انقضای محدودیت‌های بخش انرژی و تسلیحاتی ایران می‌شود.

​تحریم‌های شدید علیه روسیه: این طرح تحریم‌های اولیه‌ای را علیه پوتین، حلقه نزدیکان او، بانک‌ها، پروژه‌های انرژی دولتی و «ناوگان سایه» نفت‌کش‌های روسیه وضع می‌کند و همچنین تعرفه واردات مستقیم از روسیه را تا ۵۰۰ درصد افزایش می‌دهد.

یک افتضاح تمام‌عیار در اسرائیل! همه چیز از ادعای یک اکانت مشکوک هندی شروع شد؛ بعد شبکه ۱۴ تلویزیون اسرائیل به آن بال و پر داد، یائیر نتانیاهو (پسر نخست‌وزیر) بازنشرش کرد و در نهایت سر از سخنرانی رسمی خودِ بنیامین نتانیاهو در آورد!

​داستان از این قرار بود که جمله‌ای ساختگی را به نقل از سردار احمد وحیدی (فرمانده سپاه پاسداران) پخش کردند با این مضمون که: «تا وقتی اسرائیل و آمریکا تسلیحات هسته‌ای دارند، ایران هم به ساخت آن ادامه می‌دهد».

این خبرِ فیک ابتدا به شبکه فاکس‌نیوز آمریکا و صفحه سفیر آمریکا در سازمان ملل رسید و بعد دوباره به رسانه‌های هند برگشت؛ اما این‌بار با این عنوان که: «رسانه‌های اسرائیلی این خبر را تایید کرده‌اند!».

این در حالی است که بررسی‌های گسترده نشان می‌دهد هیچ منبع ایرانی برای این اظهارات وجود ندارد؛ نه سخنرانی، نه ویدیو، نه متن مکتوب، نه خبرگزاری ایرانی و نه هیچ گزارش مستقلی از سوی خبرگزاری‌های دیگر.

​در لبیک به فراخوان مجاهد خستگی‌ناپذیر، «ابوحسن العامری»، و در پاسخ به مواضع شریف و ارزشمند برخی از رهبران سیاسی پاک‌دست، تصمیم بر آن شد تا پاسخی که برای امروز (بیست‌وسوم ماه صفر) برنامه‌ریزی شده بود، به تعویق بیفتد.

​ضمن تاکید بر اینکه خون پاک شهدا هرگز کالا و ابزاری برای معاملات و موازنه‌های سیاسی نبوده و نخواهد بود، از کسانی که صندلی قدرت چشم‌شان را به روی حفظ خون و حاکمیت پایمال‌شده کشور بسته است، می‌خواهیم که به خود بیایند و به مسیر درست بازگردند.

​دشمن آمریکایی و متحدانش در منطقه باید بدانند که خون شهدا و جانبازان ما، سوخت موتور پایداری ماست؛ و حاکمیت ملی با بیانیه‌های منفعلانه و شرم‌آور پس گرفته نمی‌شود، بلکه با مشت‌های گره‌کرده مردان وفاداری احیا خواهد شد که هرگز بر سر حرمت این خاک و کرامت شهدا معامله نمی‌کنند.

خبرگزاری بلومبرگ در گزارشی اعلام کرد کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، علیرغم تحریم‌های همه‌جانبه بین‌المللی، اکنون بیش از هر زمان دیگری در طول ۱۵ سال دوران زمامداری خود، منابع مالی در اختیار دارد.

​کره شمالی بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ بالغ بر ۲۲ میلیارد دلار درآمد ارزی کسب کرده است؛ رقمی که نزدیک به چهار برابر برآوردهای مربوط به دوره چهار ساله قبل از آن است.

بخش عمده‌ای از این جهش درآمدی، پس از حمله روسیه به اوکراین و از طریق فروش تسلیحات و پشتیبانی نظامی پیونگ‌یانگ از مسکو حاصل شده است.

​این درآمد به کیم جونگ اون اجازه داده است تا ضمن حمایت از رشد اقتصادی و پروژه‌های بزرگ عمرانی، تسلیحات هسته‌ای و توانمندی‌های نظامی متعارف کره شمالی را نیز گسترش دهد؛ امری که فشارها بر پیونگ‌یانگ برای مذاکره با غرب را به شدت کاهش داده است.

بر اساس گزارش رسمی منتشرشده، کارفرمایان آمریکایی در ماه ژوئیه ۲۰۲۶ برخلاف پیش‌بینیِ کارشناسان برای رشد ۱۰۰ هزار نفری، در اقدامی غافلگیرکننده ۲۳ هزار فرصت شغلی را حذف کردند.

این آمار ناامیدکننده که نشان‌دهنده ورود بازار کار آمریکا به فاز انقباضی و زنگ خطر رکود اقتصادی است، صدمه شدیدی به ارزش دلار وارد کرد و دست فدرال رزرو را برای افزایش نرخ بهره در نشست‌های بعدی بست.

از آنجا که افت ارزش دلار و احتمال کاهش نرخ بهره همواره محرک‌های اصلی طلا هستند و سرمایه‌گذاران در مواجهه با هراس اقتصادی به دنبال پناهگاه امن می‌گردند، این گزارش بلافاصله هجوم سنگین نقدینگی به بازار طلا و جهش شارپ و صعودی قیمت اونس جهانی را رقم زد.

بانک سوئیسی یوبی‌اس (UBS) پیش‌بینی کرد که قیمت جهانی طلا در نیمه اول سال ۲۰۲۷ به ۵۰۰۰ دلار در هر اونس افزایش یابد.

این بانک اعلام کرد: «هرچند شرایط در کوتاه‌مدت ممکن است پرنوسان باقی بماند، اما چشم‌انداز میان‌مدت تا بلندمدت طلا همچنان پایدار است».

خبرنگار امنیتی نزدیک به سازمان اطلاعات ارتش رژیم صهیونیستی:

جالب خواهد بود اگر ببینیم ائتلاف پاکستان، عربستان و ترکیه در مواجهه با حملات حوثی‌ها و شبه‌نظامیان عراقی چگونه عمل خواهد کرد.

​حوثی‌ها چندین هفته است که عربستان را هدف قرار می‌دهند و تلفات جانی، مجروحان و خسارت‌های سنگینی به زیرساخت‌های این کشور وارد کرده‌اند.

​پاکستانی‌ها هنوز حتی یک گلوله هم در چارچوب این ائتلاف شلیک نکرده‌اند.

تحلیل دیگر همین خبرنگار در خصوص ائتلاف سه کشور ترکیه، پاکستان و عربستان:

حضور پاکستان و ترکیه به عنوان دو ضلع از این مثلث سه جانبه، با توجه به مواضع شدیداً ضداسرائیلی آن‌ها، قطعاً جهت‌گیری عربستان را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد.

خروجی این اتحاد، شکل‌گیری جبهه‌ای خصمانه و تهدیدآمیز علیه اسرائیل است.

دیدگاه مخاطبان | تحلیل یکی از مخاطبان راهبرد ایرانی در خصوص ائتلاف سه کشور ترکیه، پاکستان و عربستان:

اخبار ساعات گذشته و به‌ویژه خط تحلیلی خبرگزاری رویترز در برجسته‌سازی این ائتلاف به عنوان جبهه‌ای علیه اسرائیل، مصداق بارز «اطلاعات گمراه‌کننده» (Disinformation) است.

فارغ از اینکه رویترز خود یک منبع دست‌چندم به شمار می‌رود و حتی مکاتبات و اخبار آن بارها از سوی آمریکا تکذیب شده، پاسخ به پرسش‌های زیر می‌تواند چارچوب تحلیلی دقیق‌تری از این رویداد ارائه دهد:

​۱. دامنه کنشگری این سه کشور به عنوان متحدان کلیدی آمریکا (به‌ویژه عضویت ترکیه در ناتو)، تا چه حد می‌تواند صرفاً بر پایه منافع مستقل خودشان و بدون در نظر گرفتن متغیرها و پیشران‌های کلان بین‌المللی تعریف شود؟

۲. پیوندهای عمیق دفاعی-امنیتی و وابستگی تکنولوژیکِ نظامی این کشورها به آمریکا و اسرائیل (مانند تامین کیت‌های نرم‌افزاری اف-۱۶ ترکیه توسط تل‌آویو یا سامانه‌های پدافندی و تجهیزات امنیتی عربستان) در کنار مناسبات اقتصادی گسترده و تبادلات لجستیکی (از نفت تا کالاهای راهبردی)، چگونه با فرضیه «خصومت شدید» قابل جمع است؟

۳. در مقطع کنونی، عربستان سعودی به عنوان گرداننده اصلی این ائتلاف که به دنبال تثبیت امنیت شبکه‌ای خود در منطقه است، ایران را تهدید فوری و حیاتی خود می‌داند یا اسرائیل را؟

۴. هم‌زمانی امضای این توافق‌نامه با ضرب‌الاجل گروه‌های مقاومت عراق چه پیامی دارد؟ (در این زمینه، بیانیه اخیر پاکستان علیه اقدامات انصارالله یمن نیز قابل تامل است.)

​تردیدی نیست که اسرائیل به عنوان بازیگری که به دنبال «بیشینه‌سازی امنیت و قدرت» خود در منطقه است، حتی راکت‌های حماس را برنمی‌تابد، چه رسد به افزایش قدرت راهبردی کشورهای همسایه؛ اما جنس و ماهیت مسئله در برهه کنونی، کاملاً متفاوت است.

​روزنامه عبری‌زبان «یدیعوت آحرونوت» به نقل از یک مقام بلندپایه امنیتی نوشت:

تصمیم حزب‌الله برای ورود به نبرد [در جنگ ۴۰ روزه]، توسط خود این جنبش اتخاذ شده و هیچ‌گونه دخالت یا هدایتی از سوی ایران در کار نبوده است؛ چرا که حزب‌الله این اقدام را فرصتی برای تغییر دادن واقعیتِ موجود در زمینه ترورها و حملات اسرائیل می‌دانست.

مقامات ارتش اسرائیل می‌گویند حزب‌الله خود را برای بازگشت به جنگ آماده کرده بود و احتمال وقوع جنگ در ایران را یک فرصت قلمداد کرد.

یک مقام بلندپایه امنیتی در این باره گفت: ایران هیچ دستوری برای حزب‌الله ارسال نکرده است، بلکه برعکس؛ آن‌ها شرایط را درک کردند.

واقعیت این است که حزب‌الله به این نتیجه رسید که دیگر نمی‌تواند مانند ۱۵ ماه گذشته، دست‌بسته بنشیند و ضربات اسرائیل را بدون پاسخ تحمل کند. ​ حزب‌الله تمام ۱۵ ماه گذشته را دندان روی جگر گذاشت و منتظر ماند. اما به محض اینکه جنگنده‌ها به سمت ایران به پرواز درآمدند، حزب‌الله با ابتکار عمل خود وارد معکره شد.

این سازمان پیش از این خود را مجهز کرده و برای به‌کارگیری پهپادهای هدایت‌پذیر با فیبر نوری آموزش دیده بود.

این محور سنّی جدید (با فرض پیوستن قطر و مصر به آن) اگر واقعاً بر اساس خطوطی که در ابتدا تصور می‌شد تکمیل شود، چهار مولفه قدرتمند را با هم ادغام خواهد کرد:

۱. منابع مالی و توان خرید تسلیحاتی عربستان و قطر.

۲. نیروهای متعارف استاندارد ناتو و پایگاه پیشرفته صنایع دفاعی ترکیه.

۳. قدرت بازدارندگی هسته‌ای و توانمندی‌های موشک‌های بالستیک پاکستان.

۴. ارتش متعارف انبوه‌ مصر، کنترل آن بر کانال سوئز و وزن دیپلماتیکش در امور امنیتی اعراب و خلیج فارس.

​این عناصر قدرتمند از نظر تئوریک می‌توانند به این محور توانایی بازدارندگی در برابر حملات متعارف و تأثیرگذاری بر درگیری‌ها در سراسر خاورمیانه و فراتر از آن را بدهند.

با این حال، در واقعیت، تبدیل این پیمان امنیتی به یک ائتلاف نظامی کاملاً منضبط و آماده رزم چندان محتمل نیست.

واگرایی‌های داخلی، محدودیت‌های درون‌کشوری و روابط هر یک از این دولت‌ها با واشنگتن، پکن، مسکو و بروکسل، مانع از چنین سناریویی می‌شود.

روزنامه عبری جروزالم پست | آیا یک محور جدید اهل سنت، خاورمیانه را بازتعریف خواهد کرد؟

​«محور سُنّی» واژه‌ای است که این روزها بیشتر و بیشتر شنیده می‌شود.

این اصطلاح اشاره به یک ائتلاف امنیتی جدید از کشورهای سُنّی دارد که به نظر می‌رسد در حال شکل‌گیری است.

در قلب این ائتلاف، یک پیمان دفاع متقابل میان پاکستان و عربستان سعودی قرار دارد که در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ امضا شد و «توافق‌نامه دفاع متقابل استراتژیک» نام دارد و امروز قرار است ترکیه به آن بپیوندد. احتمالا به زودی، قطر نیز به آن خواهد پیوست.

​ایران و متحدانش طبیعتاً از ظهور یک بلوک قدرت سنّی که با تلاش ایران برای هژمونی منطقه‌ای و مذهبی در خاورمیانه مخالف است و به طور گسترده به عنوان وزنه‌ای در برابر «محور مقاومت» ایران دیده می‌شود، نگران خواهند بود.

​تحلیل‌گران هندی پیش از این هشدار داده‌اند که یک ساختار امنیتی منسجم میان پاکستان، عربستان و ترکیه که متکی بر ثروت نفتی و توانمندی هسته‌ای پاکستان باشد، موازنه امنیتی فعلی را برهم زده و محیط دفاعی هند را به چالش می‌کشد.

​برخی تحلیل‌گران استراتژیک اسرائیل بر این باورند که یک گروه نظامی سنّی منسجم‌تر با مشارکت ترکیه و قطر می‌تواند آزادی عمل عملیاتی اسرائیل را محدود کند. هر دو کشور ترکیه و قطر سابقه حمایت از حماس را دارند.

​برخی کشورهای شرق مدیترانه مانند یونان، قبرس و ارمنستان که پیش از این نیز با آنکارا اختلاف داشتند، با نگرانی به چشم‌انداز حمایت مالی کشورهای خلیج فارس و توان بازدارندگی پاکستان از ترکیه در آینده می‌نگرند.

​قیس الخزعلی و دیگر رهبران عصائب اهل الحق سال‌هاست که در حال پرورش یک هویت سیاسی ملی‌گرایانه برای خود هستند و این گروه در طول جنگِ ایران، تا حد زیادی از فعالیت‌های نظامی و عملیاتی خودداری کرده است.

بنابراین، سوق دادن بیشتر این گروه به سمت سیاست ممکن است سلطه ایران بر یکی از بزرگترین گروه‌های نیابتی‌اش را کاهش دهد.

در سناریوی جایگزین، عصائب اهل الحق ممکن است به شیوه‌ای شبیه به حزب‌الله لبنان تثبیت و ماندگار شود؛ یعنی به صورت مستقل مسلح بماند، در بدنه دولت ریشه بدواند و کماکان به ایران وفادار باشد.

​برای جلوگیری از سناریوی دوم، مقامات آمریکایی باید رویکردی نامتقارن را به کار گیرند که در آن، دو اردوگاه وابسته به ایران را بر اساس رفتارشان قضاوت کنند، نه اینکه با آن‌ها به عنوان یک بلوک واحد و یکپارچه برخورد نمایند.

این به معنای تداوم یا افزایش فشارهایی است که در حال حاضر کارساز بوده‌اند، در حالی که باید سنگین‌ترین اقدامات را برای گروه‌های سرکشی که مقاومت می‌کنند، محفوظ نگه داشت.

هم‌زمان، واشنگتن باید دولت عراق (و بیش از همه، قوه قضاییه این کشور) را در قبال اجرای تغییرات وعده‌داده‌شده در ساختار عصائب اهل الحق و کتائب امام علی مسئول و پاسخگو بداند.

تحلیل مؤسسه واشنگتن از موضع ایران در خصوص خلع سلاح گروه‌های مقاومت عراق:

به نظر می‌رسد تهران با این اقدام همراهی می‌کند، زیرا نمی‌تواند ببیند بغداد زیر بار فشارهای مالی که واشنگتن تهدید به اعمال آن‌ها کرده است، کمر خم کند.

برّنده‌ترین اهرم فشار ایالات متحده، دلار است. از زمان تهاجم نظامی آمریکا در سال ۲۰۰۳، درآمدهای نفتی عراق پیش از انتقال به بغداد، در بانک فدرال رزرو نیویورک نگهداری می‌شود.

دولت ترامپ ماه‌هاست هشدار داده که اگر رهبران عراق علیه شبه‌نظامیان اقدامی نکنند، این جریان مالی را قطع خواهد کرد؛ کما اینکه در ماه آوریل، انتقال نزدیک به نیم میلیارد دلار اسکناس نقد را مسدود کرد.

این‌گونه اقدامات ایران را نگران می‌کند؛ چرا که نیروی قدس سپاه پاسداران و گروه‌های نظامی طرفدار آن، از بانک‌ها و شرکت‌های صوری عراقی برای دستیابی به ارزهای خارجی و دور زدن تحریم‌ها استفاده می‌کنند.

این منبع مالی به‌ویژه پس از آغاز جنگِ ایران که خروجی اصلی دیگر آن‌ها یعنی امارات متحده عربی را تا حد زیادی مسدود کرد، اهمیت دوچندانی یافته است.

کانال عراقی برای تهران حتی حیاتی‌تر است، زیرا کل سیستم بانک‌ها، نهادهای نفتی و شرکت‌های صوری را شامل می‌شود که دایره نفوذشان بسیار فراتر از بخش انرژی است.

در طول سال‌ها، آب‌های عراق به یک «پول‌شویی بزرگ» تبدیل شده‌اند؛ جایی که نفت خام تحریم‌شده ایران با صادرات عراق مخلوط شده و به عنوان نفت عراق جا زده می‌شود و جایی که انتقال سوخت توسط عصائب اهل الحق، کتائب حزب‌الله و دیگر گروه‌ها، سالانه حدود یک میلیارد دلار درآمد برای حامیانشان در ایران ایجاد می‌کند.

تهران ترجیح می‌دهد که نیروهای نیابتی‌اش عناوین شبه‌نظامی خود را کنار بگذارند، اما خطر قطع شدن این کانال مالی به دلیل تحریم‌های شدیدتر یا از دست رفتن کامل درآمدهای نفتی را به جان نخرد.

اگرچه این عقب‌نشینیِ هدایت‌شده نشان می‌دهد که فشار آمریکا کارساز بوده است، اما واشنگتن باید هوشیار باشد که ایران تلاش می‌کند این فشار را با ایجاد یک «تقسیم کار» میان دو اردوگاه شبه‌نظامیِ فوق‌الذکر، به یک فرصت تبدیل کند.

در این سناریو، تهاجمی‌ترین نیروهای نیابتی تهران (یعنی کتائب حزب‌الله، نجباء و کتائب سیدالشهدا) به عنوان اهرم فشاری علیه ایالات متحده، اسرائیل و کشورهای حوزه خلیج‌فارس به صورت مستقل مسلح باقی می‌مانند.

در حالی که عصائب اهل الحق و کتائب امام علی، بیشتر در بدنه دولت نفوذ می‌کنند تا برای جناح‌های نظامی پوشش ایجاد کنند و نهادها و اقتصاد عراق را به روی ایران باز نگه دارند.

تحلیل خبر | خبرگزاری رویترز گزارش داده که انتظار می‌رود ترکیه امروز توافقنامه الحاق به ائتلاف دفاعی عربستان-پاکستان را امضا کند.

باید به این ائتلاف و پیامدهای آن توجه ویژه‌ای داشت؛ این اتفاق می‌تواند خاورمیانه را از نو شکل دهد.

تا همین چند سال پیش، دشمنی بی‌سابقه‌ای میان عربستان و ترکیه در جریان بود (که در سال ۲۰۱۸ و در پی ترور جمال خاشقجی، روزنامه‌نگار عربستانی در کنسولگری این کشور در استانبول به اوج خود رسید؛ جایی که اردوغان شخصاً و به‌طور مستقیم محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان را متهم به این قتل کرد).

اما اکنون هر دو کشور در حال ورود به یک ائتلاف نظامی با کشوری هستند که بمب اتم در اختیار دارد (پاکستان).

تعجب نخواهیم کرد اگر کشور بعدی که پس از ترکیه به این ائتلاف می‌پیوندد، مصر باشد.

این تشکل می‌تواند به «ناتوی خاورمیانه» تبدیل شود.

وقتی پاکستان و ترکیه (که خصومت شدیدی با اسرائیل دارند) دو عضو از سه عضو اولیه این ائتلاف باشند، بدون شک بر روی عربستان (عضو دیگر این پیمان) نیز تاثیرگذار خواهند بود.

از منظر رژیم صهیونیستی، این ائتلاف رویکردی خصمانه نسبت به اسرائیل دارد و برای آن خطرناک است.

به دنبال درز اطلاعاتی درباره کاهش ذخایر مهمات ارتش آمریکا در پی جنگ با ایران، دونالد ترامپ خواستار انجام تحقیقات در این زمینه شده است.

چرا که او معتقد است انتشار این گزارش‌ها، نظام ایران را جسورتر کرده و تلاش‌های واشنطن برای مهار برنامه هسته‌ای تهران را تضعیف می‌کند.

در همین راستا، ترامپ در تماسی با معاون وزیر دفاع، وضعیت ذخایر تسلیحاتی پنتاگون را بررسی کرده و هفته گذشته نیز مقامات ارشد برای افزایش تولید مهمات حیاتی به یک نشست اضطراری فراخوانده شدند.

هم‌زمان مقامات پنتاگون، از جمله وزیر دفاع و معاونش، در جلساتی محرمانه با قانون‌گذاران جمهوری‌خواه به تشریح وضعیت پرداخته‌اند تا حمایت آن‌ها را برای تصویب بودجه‌های تسلیحاتی جلب کنند.

هرچند کاخ سفید اعلام کرده است که ایالات متحده همچنان از قدرت آتش و توان نظامی بسیار فراتر از حد نیاز برای اجرای هرگونه دستور عملیاتی از سوی رئیس‌جمهور برخوردار است.

ما در تلاشیم تا ظرف سه یا چهار سال آینده، مطمئن شویم که تهدید ایران برای تنگه هرمز و تهدید حوثی‌ها در تنگه باب‌المندب دیگر موضوعیت نداشته باشد.

اگر به نقشه نگاه کنید، امکان احداث یک کریدور زمینی از عربستان سعودی، امارات متحده عربی، بحرین و کویت به دریای مدیترانه و سپس به اروپا وجود دارد و ما داریم کار می‌کنیم تا تضمین کنیم این مسیر از اسرائیل عبور می‌کند.

این هفته با همتای خودم، وزیر انرژی یونان نیز گفتگو کردم تا با همکاری ایالات متحده، از تمام ابزارهای موجود استفاده کنیم تا مطمئن شویم این کریدور از خاک اسرائیل می‌گذرد.

ترکیه و شاید مصر هم می‌خواهند این مسیر از قلمرو آن‌ها بگذرد، اما بهترین و امن‌ترین مکان، دولت اسرائیل است.

موضع‌گیری مقام‌های موساد علیه گافمن، رئیس جدید موساد:

گافمن فقط می‌خواهد همه با ساز او برقصند (مطیع محض او باشند)، این رفتار اصلاً در دی‌ان‌ای موساد نیست که با افراد این‌طور برخورد شود.

چطور بعد از دو ماه، او فکر می‌کند که دیگر همه را می‌شناسد؟

به نظر می‌رسد او با یک یادداشت [دستورالعمل] از طرف نتانیاهو آمده است: "تو به من خدمت می‌کنی؛ پس شکست در قبال ایران را از من دور کن و تقصیرها را گردن رؤسای بخش‌های موساد بینداز."

پ.ن: رئیس موساد، دیروز روسای دو بخش اصلی موساد را به دلیل شکست در پروژه تغییر نظام در ایران، تغییر داد.